EFC

Patron

Prof. Roman Czernecki (1904-1986) – Patron Fundacji EFC

Słynny pedagog, autor idei EFC. Podczas okupacji twórca tajnego nauczania na terenach obecnego województwa świętokrzyskiego.

Po wojnie założyciel szkoły w Szczekocinach, a później szef kuratorium województwa zielonogórskiego, rektor Państwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku oraz wykładowca Politechniki Warszawskiej. Na każdym poziomie edukacji dał się poznać jako świetny organizator, którego celem była praca nad rozwojem młodych ludzi niezależnie od warunków, w jakich się znaleźli i skąd pochodzili. Wiedział, że zmarnowanie ich potencjału będzie ogromną stratą dla Polski.

Roman Czernecki przyszedł na świat na Kresach Wschodnich, w wykształconej rodzinie, która od pokoleń przywiązywała dużą wagę do edukacji.

Ukończył filozofię i filologię polską na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Po studiach podjął pracę nauczyciela w liceumw Krzemieńcu. Od razu też odkrył w sobie prawdziwą pasję pedagogiczną. Absorbowała go nie tylko metodologia nauczania, ale i bezpośredni kontakt z młodymi ludźmi z różnych środowisk oraz praca społeczna, w którą uczniów angażował. Z późniejszych jego wspomnień wyłania się obraz nauczyciela i profesora szczególnie lubianego przez młodzież.

Po okresie pracy w liceach w Krzemieńcu, Borysławiu i Kielcach, niemal od samego początku II wojny światowej z powodzeniem organizował tajne nauczanie w Słupi Jędrzejowskiej i sąsiednich miejscowościach. Pod koniec wojny szkoła liczyła 934 uczniów w 36 placówkach! W tym ponad setkę studentów tajnej filii Uniwersytetu Jagiellońskiego

Roman Czernecki, sam będąc członkiem AK (pseudonim „Wrzos”), pozostawał w ścisłym kontakcie z dowództwami okolicznych oddziałów AK, BCh i AL, a one zapewniały ochronę uczestnikom tajnych kompletów. Dzięki działaniom wywiadów tych organizacji, w porę wysyłających ostrzeżenia, udało się uniknąć wielu wpadek i dekonspiracji.

Talenty Romana Czerneckiego ujawniły się ponownie po zakończeniu wojny, gdy tworzył, już oficjalną, szkołę w zniszczonym pałacu w Szczekocinach.

Później był organizatorem szkolnictwa w Zielonogórskiem jako szef kuratorium wojewódzkiego. Mianowany następnie rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznejw Gdańsku wprowadził w niej wysoki poziom nauczania.

W pamiętnikach Romana Czerneckiego wiele jest odniesień do najbliższej rodziny, która uczestniczyła w jego poczynaniach zawodowych.Przede wszystkim zawsze wiernie towarzyszyła mu żona Janina, nauczycielka germanistyki. Ale i dzieci – Irusia (Irena) i Andrzej.


Kochany i szanowany przez uczniów, którzy, gdy odszedł, latami oddawali mu hołd na Powązkach, prof. Roman Czernecki zapisał się w ich pamięci jako wielki mówca i ciepły człowiek.

Motto, które powtarzał swoim wychowankom przez całe życie.
Tkwi u podstaw inicjatywy EFC.

“Takie będą Rzeczypospolite, jakie
ich młodzieży chowanie”