EFC

Patron

Prof. Roman Czernecki (1904-1986) – Patron Fundacji EFC

Słynny polski pedagog, którego działania były inspiracją dla założenia Fundacji EFC. Podczas okupacji stworzył tajne nauczanie na terenach obecnego województwa świętokrzyskiego. Działania na rzecz edukacji kontynuował przez całe życie.

Po wojnie założył szkołę w Szczekocinach,  był szefem kuratorium województwa zielonogórskiego, rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku oraz wykładowcą filozofii na Politechnice Warszawskiej. Był świetnym organizatorem, któremu całe życie przyświecała potrzeba pracy nad rozwojem młodych ludzi niezależnie od warunków, w jakich się znaleźli i tego, skąd pochodzili. Wiedział, że zmarnowanie ich potencjału będzie ogromną stratą dla Polski.

Roman Czernecki urodził się na Kresach Wschodnich w wykształconej rodzinie, która od pokoleń przywiązywała dużą wagę do edukacji.

Ukończył filozofię i filologię polską na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Po studiach podjął pracę nauczyciela w liceum w Krzemieńcu. Od razu odkrył w sobie pedagogiczną pasję. Absorbowała go nie tylko metodologia nauczania, ale i bezpośredni kontakt z młodymi ludźmi z różnych środowisk oraz praca społeczna, w którą uczniów angażował. Z późniejszych jego wspomnień wyłania się obraz nauczyciela i profesora szczególnie lubianego przez młodzież.

Po okresie pracy w liceach w Krzemieńcu, Borysławiu i Kielcach, niemal od początku II wojny światowej z powodzeniem organizował tajne nauczanie w Słupi Jędrzejowskiej i sąsiednich miejscowościach. Pod koniec wojny jego szkoła liczyła 934 uczniów w 36 placówkach, w których znalazło się także miejsce dla ponad setki studentów i studentek tajnej filii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Roman Czernecki, sam będąc członkiem AK (pseudonim „Wrzos”), pozostawał w ścisłym kontakcie z dowództwami okolicznych oddziałów AK, BCh i AL, a one zapewniały ochronę uczestnikom tajnych kompletów. Dzięki działaniom wywiadów tych organizacji w porę wysyłających ostrzeżenia, udało się uniknąć wielu dekonspiracji i tragedii.

Image

Talenty Romana Czerneckiego ujawniły się ponownie po zakończeniu wojny, gdy tworzył już oficjalną szkołę w zniszczonym pałacu w Szczekocinach.

Później został organizatorem szkolnictwa w województwie zielonogórskim jako szef kuratorium wojewódzkiego. Został także mianowany rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku, w której z powodzeniem podwyższał poziom nauczania.

W pamiętnikach Romana Czerneckiego znajdziemy wiele odniesień do najbliższej rodziny, która uczestniczyła w jego karierze zawodowych. Przede wszystkim zawsze wiernie towarzyszyła mu żona Janina, nauczycielka germanistyki, ale i dzieci – Irusia (Irena) i Andrzej.


Gdy odszedł, jego uczniowie latami oddawali mu hołd na warszawskich Powązkach jako dowód szacunku i przywiązania. Prof. Roman Czernecki zapisał się w ich pamięci jako wielki mówca i ciepły człowiek.

Poniższe motto powtarzał swoim wychowankom przez całe życie.
Tkwi u podstaw wartości, którymi kierujemy się w Fundacji EFC.

“Takie będą Rzeczypospolite, jakie
ich młodzieży chowanie.”